
Sabi nila, first impression doesn't last . . .
Eh bakit ako nagkakaganito ngayon?
Ilang segundo lang 'yon. Napalingon ka. Napatingin ako sa'yo. Hindi mo naman namalayang may nabihag ka na pala. Should you be asking what happened? Feeling ko naman, sa oras na mabasa mo 'to, alam mo na. Tingnan mo nga, hanggang sa mga sinusulat ko ikaw pa rin ang laman ng utak ko!
Ngayon ko lang napag-isip-isip. . .
Pa'no kaya kung 'di tayo nagkita? Wala siguro 'to ngayon. Hindi ko siguro naayos ang multiply ko. Siguro, mas mataas ang nakuha kong grades. Look at it. Even my grades!
Pero siguro, whether our roads crossed or not, nothing would change of you.
Tutal, nilampasan mo lang naman ako, eh. As if, after that, you just continued. Nothing happened, right? But here I was, unable to move on, kept on re-living the past. Those two days. Those very memories I only had of you.
O ako ang lumampas sa'yo, hindi mo lang ako pinansin?
I would always degrade myself for writings these thoughts. Ang corny ko. Ang emo ko. Ang exagg ko. Yeah, right. Even you must have not been aware , perhaps, not even a split second, that you changed the direction of my life. There was only one and one person in this world who suffered in frustration after that dark early morning, when we met.
I'm one.big.hell.of.a.loser.
No comments:
Post a Comment